Start » Archiwum
Nie wolno cytować “Rzeczpospolitej”?
Opublikowany 29 kwietnia 2009 o 16:53 w kategorii CC-BY, Creative Commons, Internet, Media, Technologie | Liczba odsłon 1 017 liczba komentarzy 26
Wydawca "Rzeczpospolitej" próbuje pozbawić czytelników ich, ustawowo zagwarantowanych, praw: dozwolonego użytku własnego oraz prawa do cytatu. Wbrew temu, co napisano na stronie internetowej tego dziennika, czytelnik może kopiować, a nawet dalej rozpowszechniać (zgodnie z prawem) utwory, bądź ich części, udostępnione... (Czytaj dalej)
Najnowsze komentarze
- Jak nie stracić na kryzysie finansowym? (1)
- ximian: Najlepsze wyjście to nie wydawać więcej niż się zarabia czyli po prostu się nie zadłużać
Swoją drogą to...
- ximian: Najlepsze wyjście to nie wydawać więcej niż się zarabia czyli po prostu się nie zadłużać
- Historia człowieka, który stracił 58 kilogramów i chudnie dalej (6)
- Ossad: Na tamtej stronie jest jasno i wyraźnie: biegaj zawsze wolno, jeśli chcesz schudnąć.
- GragaK: Bardzo mądry komentarz, dlatego powtórzę końcówkę: “nic na szybko i na siłę”. No i:...
- Art: @ Ossad Najgorsze są zawsze nieprecyzyjne sformułowania. Dla samego chudnięcia nie ma znaczenia, czy biegasz...
- Ossad: Z zainteresowaniem prześledziłem stronę o bieganiu. Ciekawe, że należy biegać zawsze wolno, żeby schudnąć....
- Jak nie stracić na kryzysie finansowym? (1)
O czym piszą inni
Informacja tygodnia:
Porównanie przeglądarek stron WWW
Która przeglądarka jest najlepsza – Firefox, Opera czy może Chrome? Czy Internet Explorer jeszcze się liczy i dlaczego Apple zmarnowało olbrzymi potencjał na dobrą przeglądarkę?… czytaj więcej
Artykuł tygodnia:
Adam Głaczyński, wiceprezes Polskiego Radia Rzeszów
“W Polsce batalia polityków toczy się o telewizję publiczną i do jednego worka powszechnego niezadowolenia wrzuca się wszystko, czyli Polskie Radio i rozgłośnie regionalne. W walce o telewizję najbardziej cierpią ci, którzy z tą wojną nie mają nic wspólnego i najlepiej rozumieją swoją rolę”... czytaj więcej
Recenzja tygodnia:
Z wizytą w Sanatorium
Bruno Schulz jest naszą małą, lokalną osobliwością - pisarzem o wyobraźni przekraczającej wszelkie granice i barokowym, oszałamiającym stylu. Cały jego dorobek beletrystyczny to dwa chude tomiki opowiadań oraz powieść, która próbowała się wydarzyć. Schulzowska proza - mistrzowsko odmalowane, barwne wizje, wyrosłe ze wspomnień i fantazji - może się wydawać zbyt surrealistyczna, a może też zbyt olśniewająca jak na możliwości kina, nawet w jego współczesnej, dojrzałej postaci. Na ekranizację Schulza mógł się ewentualnie odważyć ktoś utalentowany w podobnym stopniu, co on. Odważył się Wojciech Has. Rezultat - Sanatorium pod klepsydrą - możemy oglądać dzisiaj z satysfakcją, nie tylko jako wcielenie dzieła literackiego, lecz przede wszystkim jako jeden z najoryginalniejszych filmów w historii polskiej kinematografii... czytaj więcej