koyaanisqatsi

Mieszkanie socjalne – przywilej dla wybranych

Magda pochodzi z patologicznej rodziny. Urodziła się i wychowała w Krakowie. Nie zna ojca, a matka co rusz serwowała jej nowe wrażenia, alkoholizm, eksmisje, komorników. Nie jest to winą Magdy i nie powinno nikogo dziwić to, że zapragnęła wyrwać się ze szponów otoczenia w jakim się znajdowała. Zdała maturę, chciała studiować, podjęła jednak pracę aby się utrzymać. Mieszkała wciąż z Matką, do czasu kiedy ta zadecydowała, że Magda musi się wyprowadzić. Nie było już miejsca w rodzinnym domu dla Magdy gdyż w życiu jej matki pojawił się nowy mąż. Zresztą nie ma żadnego z Magdy  pożytku skoro ta nie daje bezrobotnej matce pieniędzy. Samo płacenie rachunków i uzupełnianie lodówki nie wystarcza. Magda została na lodzie. Wprowadziła się do mieszkania wynajętego ze studentami. Z mieszkania socjalnego przyznanego przez Gminę Kraków jej matce wymeldowała się, gdyż ta z pasją przeglądała jej pocztę, w skutek czego Magda nie miała pojęcia o toczącym się przeciwko niej postępowaniu. Mama Magdy posługując się jej danymi wzbogaciła ją o kilka kredytów. Magda musi zacząć je spłacać. Jej sytuacja jest tragiczna.

Postanowiła zgłosić się po pomoc do gminy i zawalczyć o socjalne mieszkanie. Wymarzyła sobie swój własny kąt, spokojną pracę i wychodzenie z długów. Przyjaciele zameldowali Magdę u siebie aby mogła podać pracodawcy jakikolwiek adres, aby miała skąd odbierać pocztę. Dziewczyna była im za to wdzięczna, okazało się to jednak gwoździem do przysłowiowej trumny. Złożyła wniosek o socjalne mieszkanie z zasobów gminy, opisała swoją sytuację w upokarzającym formularzu, dołączyła pisma sądowe i czekała. Po miesiącu otrzymała odpowiedź-prośbę o uzupełnienie dokumentacji o świadectwa pracy.

Urząd aby przyznać mieszkanie, musi wiedzieć że osoba starająca się o lokal jest zameldowana, zamieszkuje i pracuje na terenie Krakowa. Magda jest Krakusem, uczyła się i pracowała na terenie miasta całe życie. Niestety jej pracodawcy mieli siedziby w Warszawie. Udało się Magdzie zdobyć świadectwa uzupełnione o wpis dotyczący miejsca wykonywania pracy. Pobiegła pełna nadziei do urzędu. Pracownik działu mieszkalnictwa z góry skazał wniosek na odrzucenie. „Pani ma stały meldunek, nie ma pani praw do mieszkania socjalnego” To nic, że Magda uzyskała meldunek przez grzeczność, ma go i koniec. Musiałaby się wymeldować aby móc starać się o lokal dalej, lub w mieszkaniu zagęszczenie ludzi nie powinno przekraczać jednej osoby na 5 m2. Nie przekracza, ale nie szkodzi, Magdzie i tak nie należy się mieszkanie, bo zameldowana jest od miesiąca, a okres meldunku musi wynosić trzy lata.”Proszę Pani każdy mógłby wyłudzić mieszkanie, domeldowując się do kogoś na chwilę aby udowodnić, że za dużo ludzi mieszka w danym lokalu i on chce mieć swój”

Magda postanawia się wymeldować. Urzędniczka twierdzi że to i tak nic nie da, bo dziewczyna już raz dostała mieszkanie socjalne. Ta tłumaczy, że mieszkanie przyznano jej matce, po eksmisji, kiedy ona miała 10 lat. To też nie szkodzi. „To, że pani była nieletnia o niczym nie świadczy, pani miała mieszkanie socjalne to po co się pani wymeldowywała, drugi raz nikt pani z zasobów gminy nie przyzna”. W nieformalnej rozmowie z urzędniczką, Magda dowiaduje się, że miasto jest zadłużone, i „tacy jak ona” czyli osoby nie będące marginesem społecznym, ale po prostu doświadczone losowo, mają zaostrzone przepisy i czekają na mieszkanie średnio 4 lata.

Jeśli w danym lokalu mieszka rodzina, która zadłużyła go do granic możliwości, otrzymała sądowy nakaz eksmisji, Miasto ma obowiązek natychmiast znaleźć takiej rodzinie lokal mieszkalny, jeśli nie, musi zapłacić odszkodowanie przekraczające wielokrotnie wartość mieszkania. W większości w zadłużonych mieszkaniach przebywają skrajnie patologiczne rodziny. Nie mówię o przypadkach molestowanych czy tyranizowanych kobiet z dziećmi, ale o rodzinach objętych kuratelą, pijących, nieudolnych życiowo. Urzędniczka tłumaczy, że takie rodziny niestety ze względu na groźbę odszkodowań, mają większe prawa niż osoby starające się o lokal z przyczyn innych niż eksmisja.

Magdzie poradzono udać się do MOPS-u, poprosić o pokój w mieszkaniu wieloosobowym, poradzono jej poszukać ośrodków, w których mogłaby się zatrzymać. Gdyby miała dziecko byłoby łatwiej, bo istnieją domy samotnych matek… Do Magdy w pewnej chwili słowa pracownika urzędu przestały docierać. Doszła do wniosku, że od swojego miasta nie otrzyma żadnej pomocy i musi radzić sobie sama. Do Magdy dotarło jeszcze tylko jedno nieoficjalne zdanie wypowiedziane przez urzędniczkę. Że jest młoda i ładna, może sobie znajdzie męża z mieszkaniem.  Przepisy przepisami a litera prawa literą pisaną grubym drukiem.

Ania 24 letnia fryzjerka, mieszka w dwu pokojowym mieszkaniu z mężem, 5 letnim synkiem, teściem, teściową i szwagrem. Ani wniosek rozpatrzono pozytywnie. Została wciągnięta na listę, jej numerek to 180543, śmieje się, że mieszkanie dostanie syn na swoje 18 urodziny. Ale śmieje się przez łzy, jej mąż nie pracuje, ona zarabia 800 złotych, teściom oddaje wszystkie pieniądze, a Ci traktują ją jak przybłędę i wywłokę, przypominając na każdym kroku ile im zawdzięcza mogąc mieszkać z dzieckiem pod ich dachem.

To jest system mieszkalnictwa socjalnego, to jest ułatwianie startu młodym.

Fotografia: more apartments, autor: Luke Partridge, źródło: stock.xchng