Ewa Krzysiak

Maciej Maleńczuk w Stodole

„Mówią płonie stodoła płonie aż strach

Trzeszczy wszystko dokoła ściany i dach…

Pobiegnij tam ze mną”

Właśnie słowa zacytowane powyżej,  a pochodzące  z piosenki „Płonąca stodoła”  Czesława Niemena,  przekonały mnie do tego, aby wybrać się do Stodoły.  Szczególnie, że jest to takie miejsce,  gdzie dzień w dzień impreza goni imprezę.  Dlaczego mam się nie  zabawić? Trzeba szaleć póki czas.

W niedzielę, 22 marca, wystąpił w Stodole Maciej Maleńczuk. Towarzyszył mu zespół  w następującym składzie: Maciej Muraszko (perkusja), Andrzej Laskowski (bas), Kuba Frydrych (gitara), Grzegorz Stasiuk (keyboard).

Sam koncert nosił tytuł „Psychodancing” (i stanowił niejako  kontynuację poprzedniego wydawnictwa – „Psychopop” nagranego z zespołem Pudelsi).  Pod takim samym tytułem wydana została płyta, na której znalazły się nowe utwory Macieja Maleńczuka i innych wykonawców (np.  Niemena, Klenczona, Młynarskiego, Grzesiuka czy Sinatry)  dobrze znane publiczności.

Tytuły utworów z płyty „Psychodancing”
1. Intro
2. Duety
3. Ande la more
4. Wakacje z blondynką
5. Andromantyzm
6. Barman
7. Kaczory
8. Absolutnie
9. Edek Leszczyk
10. Kronika podróży – czyli ciuchcią w nieznane
11. Bo to sie zwykle tak zaczyna
12. Płonąca stodoła
13. Twarze przy barze

Tym razem usłyszeć  je można było na żywo,  w nowych aranżacjach (sama płyta była sprzedawana podczas koncertu w promocyjnej cenie).

W trakcie imprezy Maciej Maleńczuk  (za sprzedaż tej płyty w  przeszło 30. tysiącach egzemplarzy) otrzymał złotą i platynową płytę.

Dobra zabawa to było to, czego doświadczyłam podczas dwugodzinnego koncertu. Słuchając  i patrząc na  Maleńczuka (na jego gesty, sposób poruszania i teksty kierowane do publiczności , a wywołujące śmiech) po raz kolejny doszłam do wniosku, że nikt inny nie byłby w stanie  tak ciekawie zinterpretować te utwory. Piosenkarz doskonale wczuł się w rolę.  Można by rzec, że repertuar dancingowo – knajpiany jest idealnie dopasowany do Maleńczuka.

Po kilku piosenkach („Wakacje z Blondynką”, „Kaczory”, czy  „Bo to się zwykle tak zaczyna”,)  atmosfera się rozluźniła. Ludzie zaczęli  śpiewać a część również tańczyła.  Jednak taniec na sali był nieco  utrudniony, ponieważ 2/3 powierzchni pomieszczenia zapełnione było  miejscami siedzącymi. To skutecznie blokowało zapędy ewentualnych tancerzy.

Myli się ten, kto pomyślał, że zabawa się rozkręciła i trwała w najlepsze, bo ludzie wspomagali się alkoholem. Nic podobnego. Nikt nie mógł wnieść na salę trunków. Już przy wejściu zadbała o to ochrona, która bardzo dokładnie sprawdzała wchodzących.  A i na sali miała wszystko pod kontrolą.

Jak widać,  można się dobrze bawić i bez spożytych procentów. Także  na koncercie Maleńczuka.  Bo gdyby publiczności się tu nie podobało (będącej w różnym wieku),  to  takich gorących owacji by nie było. Ani piosenek na bis.

Stodoła nie spłonęła, a ludzie wyszli z imprezy zadowoleni. Nie słyszałam krytycznych głosów.

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 2.5 Polska.